Ontdekking en achtergrond

Het verhaal van MOTS-c is recent. Het begint met de vraag of mitochondriaal DNA meer genen bevat dan de leerboeken noemden.

Opnieuw kijken naar mitochondriaal DNA

Menselijk mitochondriaal DNA is klein, ongeveer 16.500 baseparen, en de 37 klassieke genen werden tientallen jaren geleden in kaart gebracht. Begin jaren 2000 deed de ontdekking van humanine, een peptide dat in een mitochondriaal RNA-gen is gecodeerd, vermoeden dat er meer korte coderende stukken in het volle zicht verborgen konden liggen.

Het artikel uit 2015

Een team van de University of Southern California onder leiding van Changhan Lee en Pinchas Cohen doorzocht het 12S-rRNA-gen en vond de code voor MOTS-c. Hun verslag uit maart 2015 in Cell Metabolism beschreef hoe het peptide AMPK activeert, op spieren inwerkt en bij muizen door voeding veroorzaakte obesitas en insulineresistentie voorkomt. Het trok veel aandacht, omdat het suggereerde dat mitochondriën hormoonachtige signalen naar de rest van het lichaam sturen.

Celkern en genen

In 2018 liet de groep van Lee in hetzelfde tijdschrift zien dat MOTS-c bij metabole stress de celkern binnengaat en daar helpt een breed scala aan genen te sturen.

Inspanning en veroudering

Een studie uit 2021 in Nature Communications meldde dat MOTS-c de lichamelijke prestaties van jonge, middelbare en oude muizen verbeterde. Een behandeling die pas laat in het leven begon, verbeterde het fysieke vermogen. Hetzelfde artikel liet zien dat inspanning de MOTS-c-waarden in menselijke spieren en bloed verhoogde.

Commerciële belangstelling

De ontdekkers maakten bekend dat ze adviseur en aandeelhouder waren van CohBar, een Amerikaans biotechbedrijf. CohBar voerde een fase 1a/1b-studie uit met een stof genaamd CB4211, die het bedrijf beschreef als een analoog van MOTS-c. Aan de studie deden 88 gezonde vrijwilligers en mensen met leververvetting mee; ze werd in 2021 afgerond. In het openbare studieregister staan geen resultaten.

Aandacht van de dopingbestrijding

Omdat MOTS-c AMPK activeert, zagen sportwetenschappers al snel het dopingpotentieel. Het antidopinglaboratorium in Keulen publiceerde in 2019 een detectiemethode, en het Wereldantidopingagentschap nam MOTS-c later bij naam op.